slabakken

De laatste tijd draait mijn blog maar weer op een heel laag pitje. Ik wil vaak mijn “grote” thema’s overhouden voor mijn wekelijkse column op Het Nieuwsblad, en dit is niet echt bevorderlijk voor mijn persoonlijke blog.

Ik weet niet altijd meer wat schrijven, en weet eigenlijk ook niet of het nog wel interessant is. Wie is er eigenlijk geïnteresseerd in mijn verschillende haarstijlen, mijn verhalen van de lagere school, en mijn hedendaagse schoolloopbaan, … . Dat zijn vragen die de laatste tijd vaak door mijn hoofd spoken.

Ik vraag me soms af of ik niet egocentrisch overkom. Zo een blog over mijn doodgewone leventje bijhouden. Zo kan iedereen een huis-tuin-keuken-blogje bijhouden.

Soms twijfel ik om een nieuwe blog te starten. Ik wil over meer vertellen dan alleen mijn leventje. De wereld rondom ons heen is zoveel interessanter, mooier, leerrijker, … dan mijn persoonlijk miezerig blogje.

Ik heb een tijdje zitten denken aan een opiniblog. Maar, wie is er daar dan in geïnteresseerd? En zal ik mijn argumenten wel altijd genoeg kunnen doorgronden? Want een oppervlakkige blog kunnen we ook wel missen.

Jongens, ik weet het gewoon even niet. Ik hoop dat de tijd me antwoorden zal geven. Misschien ga ik ook wel door met deze blog hoor, ik heb gewoon een moment van twijfel. Maar geen “getreur”, ik stop zeker niet met bloggen…

Hoe kapsels je veranderen

Ik was daarnet wat tussen mijn webcamfotootjes aan het scrollen, toen ik opeens het bessef kreeg hoeveel ik wel niet veranderd ben sinds deze zomer…! Het is onvoorstelbaar hoeveel invloed een kapsel heeft op je uiterlijk.

Hier een vijftal (slechte kwaliteitsfotootjes) om het jullie zelf te laten zien. Zo zie je maar, gekke momentopnames met de webcam kunnen toch nog tof zijn om achteraf te bekijken (althans, dat vind ik).

De laatste foto toont hoe het nu is. Op een bepaald moment was ik mijn lang haar zò beu, dat ik er de schaar liet inzetten. Vanachter is het kort, langs de voorkant is het langer. De allerlaaste foto is zoals het nu, op dit moment is… . Ik ben tevreden met mijn coupe, maar ergens krijg ik toch de kriebeltjes bij het gedacht dat ik in één keer zo een pak van mijn haar liet snijden. Maar ja, het is gebeurd, en ik voel met goed nu, dus waarom weer naar het ordinaire lange kapsel teruggrabbelen?

klaarstomen

Positieve zaken mogen ook gezegd worden! Bij deze zal ik starten met positieve zaken over mijn school… .

Eerst en vooral, al van toen ik in de lagereschool zat, zei ik; “Ik ga nooit naar EDUGO, dat is een marginale school”. Wij zaten namelijk op de lagere school in dezelfde gebouwen dan EDUGO.

Maar, zo gezegd, zo gedaan. Ik ben eerst STW gaan volgen op een andere school, een ASO school. Ik had daar een geweldige tijd, maar na vier jaar kon ik daar geen STW meer volgen. Het is een TSO richting, die dus ook in een TSO school thuishoort.

Na lang zoeken en twijfelen koos ik dan toch maar voor EDUGO. Het ging tussen EDUGO, die al werkt met het nieuwe leerplan (ja, de richting STW is de laatste jaren grondig veranderd) en waarvoor ik elke morgen maar 5 minuten moet fietsen. Of tussen de Benedictus Poort, die nog met het oude leerplan werkt en waarvoor ik eerst zou moeten fietsen, dan een uur op de bus vertoeven, om dan nog een stukje te stappen. Ja dat nieuwe leerplan, maar vooral ook de korte afstand heeft me uiteindelijk toch overtuigd om naar EDUGO te gaan.

Niet echt zo enthousiast, en met teveel vooroordelen stapte ik vorig jaar op 1 september voor de eerste keer door de schoolpoort. Inderdaad, de mensen er zijn niet allemaal even “hoogstaand”. Als ik soms alleen door de speelplaats loop denk ik vaak nog van “miljaar, waar ben ik hier beland”. Zo de flarden van nutteloze gesprekken opvangen doen je wel even denken.

Mààr, ik ben tevreden van mijn keuze. Het ìs een goede school! De lessen worden goed gegeven, er is een gedisciplineerd schoolreglement en, je wordt geholpen waar nodig.

Zo zijn we al een tijdje bezig in de les, om stap voor stap te werken aan een goede studiekeuze. We doen dat in verschillende processen. Breed kijken, zelfanalyse, specifieker kijken. Zo hebben we samen in de klas gewerkt aan een goede voorbereiding voor de SID-in beurs. En dat is goed. Ik persoonlijk ben zodanig nieuwsgierig en gestresseerd over volgend jaar, dat ik eigenlijk al heel veel opzoekwerk thuis verricht heb. Maar het is goed voor de mensen die écht geen idee hebben.

Maar dit is niet de enige goede hulp die we krijgen. Ook worden we volledig klaargestoomd voor de andere lesmethoden die ze in de hogeschool hanteren. Er zijn vele leerkrachten die niet meer dicteren. We moeten zelf maar mee zijn, en bij de vragen de juiste antwoorden kunnen afleiden uit de uitleg die de leerkracht geeft. Ook krijgen we zelfstudieteksten die we moeten samenvatten en dan instuderen voor een test. Gewoon soms zonder cursus noteren, en zelf onze cursus maken… . Ons handje wordt nog even vastgehouden, om het dan zo beetje per beetje te kunnen lossen.

het is goed, die voorbereidingen zijn goed. Ik ben tevreden…!

Hoe facebook meehelpt aan de verzuring van de maatschappij

Ongelofelijk hoe oppervlakkig sommige menselijke wezens wel niet zijn…!

Zonet zat ik even op facebook, toen ik opeens de pagina “For every person that joins I will donate 25 cents to help Haiti” tegenkwam. Ik opende die even, gewoon uit interesse, om te weten hoeveel volgers hij al had, en hoeveel die man/vrouw dan zou moeten betalen. Want ik vond het meteen al compleet absurd idee. Ik maakte even de som. Hij heeft 416 544 volgers, als je dit vermenigvuldigd met 0,25 dan kom je 104 136 euro / dollar uit. Ik weet niet of het dollar of euro is, maar hoe dan ook, het is extreem veel geld. Ik kan me niet voorstellen dat een gewoon individu zoveel zou doneren. Ik met mijn nuchtere bedenkingen keek met een gek gevoel verder op zijn ‘fan-pagina’.

Ik begon de vele comments te lezen, en was geshockt. Iedereen zei dat de foto’s verschrikkelijk waren, en dat zo een fascistisch persoon niet thuishoorde op facebook. Ik klikte dan maar door naar de fotopagina, om hun commentaren te begrijpen. Een opwelling van woede kroop door me heen. Bij de foto’s van in Haïti staan grove opschriften, foto’s van zwarten worden extreem grof becomentariseerd en ook de spottende cartoons mochten niet ontbreken.

Beetje per beetje neemt de woede in mij toe. Waarom in godsnaam, waarom? Zo spotten met de problemen van andere mensen. Waar heb je de oppervlakkigheid gekregen om op zo een laag gevallen manier te reageren bij een natuurramp?! Wij als wereld zijn verantwoordelijk voor de hulp van problemen, en zeker natuurrampen in de wereld. En in plaats van commentaar te geven over hoeveel geld Amerika of Europa naar Haïti stuurt om hen te helpen, zou je eerder blij moeten zijn! Blij moeten zijn om de vrijgevigheid van de mensen. Blij moeten zijn omdat we de minieme hulp die we kunnen geven, geven!

Zo oppervlakkig en zelfzuchtig zijn heeft geen enkele meerwaarde in je persoonlijke leven, laat staan in het leven van de dagelijkse maatschappij.

Wij als wereld moeten meer en meer opkomen tegen het onrecht van de mens. Wij als maatschappij moeten meer opkomen tegen de natuurrampen die vele gebieden teisteren. En dit lukt niet, als er altijd opnieuw spelbrekers zijn zonder een greintje gevoelens en medelijden.

Mensen hebben rechten, en véle van die rechten worden dagdagelijks geschonden. Zo heeft de mens het recht op onderdak, voedsel, kledij en medische verzorging. Dat zijn allemaal rechten die voor ons, Westerlingen zodanig vanzelfsprekend zijn, dat velen er blijkbaar niet in slagen even verder te kijken op wereldgebied. En neen, wij kunnen daar niet àlles aan doen, maar een kleine medewerking van de Westerlingen zou absoluut geen overbodige luxe zijn. En net een van die grootste basisrechten zoals onderdak, voedsel, kledij én medische verzorging zijn ze in Haïti kwijt (in hoeverre ze die ooit hadden). Dus een klein beetje medeleven, en eventuele steun zou òòk geen overbodige luxe zijn!

En voor de rest aan alle facebookers. De titel van de fanpagina ziet er effectief heel aantrekkelijk uit. Maar soms kan het geen kwaad dat je je verstand eens gebruikt en eens nadenkt over de “beloften” die iemand maakt in zo een titel. Als die stichter van de fanpagina per se geld wil geven aan Haïti, zal hij dat ook doen zonder een fascistische facebookpagina op te starten. En als je fan wordt van een bepaalde pagina, kan het geen kwaad eens even te kijken wat voor beeldmateriaal en tekst hij allemaal verspreidt. Er zijn nu eenmaal gestoorde schurken die ervan houden de maatschappij te verzuren.

I have a dream

Ooit wil ik in het buitenland gaan wonen. Wanneer weet ik niet. Als ik net afgestudeerd ben? Als ik al een tijdje in België gewerkt heb? Als ik gepensioneerd ben? Ik weet dus niet wanneer, waar en hoe. Maar ooit verlaat ik België.

De kriebeltjes waren eigenlijk eerst en vooral alleen aanwezig bij Laurent. Op een avond vertelde hij opeens; “ooit vertrek ik naar New York, ik heb het al veel zitten denken, en ooit ben ik weg. Met u, of zonder u, maar ik ga”. Ik schrok, en voelde me echt onwel worden. “New York… Hoe in godsnaam komt die daar nu bij?”

Ondertussen hebben we het er al veel over gehad. En door zijn doorgrondde argumentatie heeft hij zijn buitenland-kriebeltjes op mij overgedragen.

Ik vind het boeiend, hoe mensen hun leven omgooien. Hoe mensen opeens alles achterlaten om een nieuw leven te beginnen. Dit vind ik inspirerend, en tevens ook dapper. Het moet zo een verrijking zijn. Opeens in een andere cultuur gaan leven, andere gewoonten, ander eten, andere temperamenten, ander werk, andere taal, … . Dat klinkt gewoon allemaal zò leerrijk!

En hoewel de gedachte me nog steeds een beetje doet bibberen van ’schrik’, zijn de kriebeltjes van opwinding ook aanwezig. Ik wil deze uitdaging aangaan. Je leeft maar een keer. De wereld heeft zoveel prachtige wonderen, en ik wil die met mijn eigen ogen waargenomen hebben. Ik wil genieten van het leven, ik wil nieuwe dingen ontdekken, ik wil leven.

Of het New York zal worden, daar ben ik nog niet uit. Dat zal de tijd moeten uitwijzen. Maar ooit zeg ik ‘adios’ aan België, en trek ik naar een ver, onbekend land.

Hopeloze hersencellen

Lieve hersencellen,

Ik weet het, jullie hebben de laatste tijd op een laag pitje kunnen draaien. Maar nu is ook jullie vakantie voorbij. Ik moet die Engelse woordjes, en andere overbodige leerstof wel écht in mijn hoofd kunnen stampen. Dus een klein beetje meewerking zou ten zeerste geapprecieerd worden.

Dank bij voorbaat,

Hopeloze Liesbeth

Kleine Liesbeth

Daarnet was ik op zoek naar een bepaalde foto van op de lagere school, en merkte toen eigenlijk pas hoe goed ik het daar toen had. Hoe graag ik op de lagere school zat, en wat voor toffe activiteiten we daar allemaal deden.

Naar welke foto was ik op zoek? Wel, op twitter had ik vermeld dat wij op onze lagere school een glijbaan hadden om zo naar de turnzaal te glijden. Iemand wou daar toch maar een foto van zien, dus ik ging op zoek. Die glijbaan? Wel, laten we het hier meteen ook uitleggen. Onze turnzaal was vroeger een kappel van de “nonnekes”. Je hebt daar altijd zo een concertbak, en daar hadden ze onze kleedkamers gemaakt. We gingen met de trap naar boven om ons om te kleden, en dan met de glijbaan naar de turnzaal. Jammer genoeg vond ik geen duidelijke foto…

Wel vond ik een aantal andere foto’s die ik echt super vind om terug te zien. Daarom zal ik ze even delen. Ik weet het, veel foto’s zijn belachelijk, maar het gaat om de nostalgische momenten…

Met deze jongen speelde ik altijd samen viool tijdens bezinningen en dergelijke.

Optreden tijdens het sinterklaasfeest (en om de een of andere reden stond ik altijd vooraan!)

En dit waren de overdreven absurde “te-veel-documentatie” spreekbeurten

Hier had ik het lef om voor een hele turnzaal vol mensen te zingen…! (Ik zong Yesterday van de Beatles, met een toenmalige vriendin die me begeleidde op de piano)

Hier maakten we zelf frietjes. Maar het gaat me niet echt om de activiteit, maar meer om te typische elegante Liesbeth houding. Ik ben het meisje met de foute gekleurde visbokalen op haar neus, tong ùit de mond, en friet samen met hand ìn de mond!

Ik heb altijd graag geturnd. Je vindt mij links op de foto, terwijl ik mijn handstand doe.

En wat wil een kind liever dan sneeuw op de speelplaats? Maar daar gaat het mij niet alleen om. Zie je daar die klimmuur? Ja, wij hadden een klimmuur op onze speelplaats. Links in de bovenhoek kan je hem bezichtigen.

Als ik zo alles terugbekijk had ik echt een SUPER lagere school. Het was een goede, gestructureerde en gedisciplineerde school, maar tevens ook een waar speelpaleis!

Witter dan wit

En het sneeuwt weer…!

Ik zat in de les, en keek naar buiten. Het sprookjeslandschap vervloekte ik even “Miljaar, ik moet straks met mijn fiets door dat weer”. Ik ben als de dood, voor fietsen in de sneeuw. Vorig jaar viel ik eens goed, met als gevolg een dag hoofdpijn, bloeduitstortingen op mijn arm, en een goed geschaafd uurwerk.

Ik stond me dan in de fietsenstalling toch maar klaar te maken voor mijn sneeuwfietstocht. Toen opeens mijn zusje mij riep; “Liesbeth, gaan we samen fietsen?”. Normaal vraagt ze dit nooit, blijft ze nog wat napraten, of vertrekt zij voor mij. Natuurlijk zei ik ja, want ik weet waarom ze dat vroeg. Ze is namelijk ook niet echt zo zot van fietsen in de sneeuw, en ik diende als een (bange) beschermengel.

Mààr, ik begon te fietsen. De sneeuwvlokjes dwarrelden zachtjes neer op mijn snoetje. Ik keek rond, zag hoe huizen weer wit werden, zag hoe mooi wit de onbereden banen waren, en mijn liefdeverhouding kwam terug.

Wat kunnen we nu in godsnaam hebben tegen sneeuw? Oké, het vervoer van hier naar daar loopt wat minder vlot, het is koud, … . Maar zeg, wat zijn wij mensen toch een stelletje zagen! Als het niet sneeuwt kunnen we weer zagen over de andere weersverschijnselen. Als het regent is het niet goed. Als het niet regent is het ook niet goed voor de planten. Als het warm is, is het vaak té warm. Als het koud is, té koud. Wij mensen zullen nooit tevreden zijn.

Dus nu spreek ik tot de sneeuw; val maar uit de lucht, maak ons Belgenlandje maar weer mooi wit, laat het kerstgevoel nog even bij ons…

Schoolse ritme

De vakantie is jammer genoeg tot zijn eind komen. We hadden twee weken en een half vakantie, maar ik moet zeggen dat die vakantie je wel volledig vervreemdt van het dagelijkse schoolse ritme.

Deze morgen moest ik me met veel tegenzin uit mijn bed wurmen. Toen ik mijn boekentas wou maken, moest ik zelfs aantal boeken heel ver gaan zoeken.

Langs de ene kant was ik teleurgesteld dat het gedaan was, maar langs de andere kant is het goed. De kerstvakantie geeft een teken van een al een redelijk gevorderd schooljaar. En hoe sneller dit jaar vorderd, hoe sneller ik mijn diploma van het secundair onderwijs mag overhandigen.

Zoals ik al eerder vermeldde heb ik genoeg jaren secundair onderwijs achter de rug. Ik heb een nieuwe uitdaging nodig. Al zes jaar dezelfde richting, al zes jaar het middelbaar-systeem. Het is genoeg geweest.

Wat natuurlijk niet wegneemt dat ik niet ga profiteren en genieten van het zesde jaar. Tenslotte is het toch een speciaal jaar…

Nieuwjaar & tradities

Het is bijna nieuwjaar, en ik moet zeggen dat ik niet echt in een “nieuwjaarsmood” ben. Om de een of andere reden heb ik altijd al liever kerstmis gehad dan nieuwjaar.

Vroeger als kind, wist ik zelfs niet eens van het bestaan af van de feestdag “oudejaarsavond”. Mijn papa is vroeger nog jaren leider geweest bij de KSA, en samen met alle oud-leiders vierden ze oudejaarsavond. Zonder kinderen welliswaar. Mijn broer en ik werden altijd bij mijn pepe gedumpt. Maar wij vonden dat ‘mega wijs’! We kregen dan altijd pannenkoeken en mochten veel langer opblijven (maar we gingen wel voor 12 u al in ons bed, geloof ik).

In 2000 is het de eerste keer geweest dat ik oudejaarsavond vierde. De oud-leiders van de KSA hadden eens heel diep ingeademd en nagedacht, en besloten van de kindjes ook mee te nemen op oudejaarsavond. Er werd een zaaltje afgehuurd en volledig ingericht. Ik weet nog goed dat er zelfs een slaapkamertje was (omdat er vele kleine kindjes mee waren). Er zijn drie dingen die ik héél goed onthouden heb. 1) Ik zie me nog zo goed liggen op die matras in het slaapkamertje, te giegelen en babbelen met een toenmalig vriendinneke. 2) We hadden allemaal zo gouden hoedjes aan met 2000 op. 3) Ik had geslowd met een jongen… . Met andere woorden, 2000 was mijn eerste, maar tevens ook een onvergetelijke jaarwisseling.

Het jaar daarop vierden we nog eens met die hele bende, maar daar herinner ik mij ook veel minder van. 2001 was dan ook de laatste jaarwisseling dat we met die groep vierden. Waarom weet ik niet, maar dat doet er nu ook even niet toe.

Toen begonnen we met gewoon thuis onder ons gezin te vieren. Het was zeker niet ongezellig, maar zoals alle gezinsleden wel vonden, was het vroeger toch net iets toffer en sfeervoller.

Tijdens de jaarwisseling van 2005 naar 2006 mocht ik voor mijn eerste keer na 12 uur uitgaan. Het was met heel onze wijk dat we naar het feestje van ons jeugdhuis gingen. Ik was amper 14 jaar, veel te jong dus eigenlijk. En zo dachten mijn ouders daar ook over hoor, maar na héél lang zagen en wenen kreeg ik mijn zin (die oudjes toch). Ik weet wel nog goed dat mijn mama mij al weer om 2 uur kwam halen, dus het was meer een symbolisch bezoekje, maar bon, ik was mogen gaan, en had een korte en gezellige tijd achter de rug.

In 2006 leerde ik Laurent kennen en werden wij een verliefd koppeltje. Vanaf toen is er een nieuwe traditie ontstaan. Ik ging gewoon altijd mee met hun familie. Van 2006 naar 2007 was het bij Laurent thuis (met zijn familie). Van 2007 naar 2008 bij zijn nonkel, … en zo gingen we elke familie af. Het eerste jaar zijn Laurent en ik nog uitgegaan na 12 uur, maar het feestje was zo een teleurstelling dat we het eigenlijk nooit meer over een ander nieuwjaarsfeestje gehad hebben.

Véle mensen gaan uit op nieuwjaar, maar ik ben niet echt zo een uitgaander (maar daar ga ik nu niet nog eens over uitweiden) en heb er niet zoveel nood aan…

Hoewel ik heel graag oudejaarsavond vier, heb ik er niet echt zo een “band” mee. Waarom weet ik niet, het is voor mezelf nog steeds een raadsel…

Wel ben ik blij dat ik stipt op het begin van 2010 mijn droomjongen mag kussen, op nog zo een spetterend jaar!

Aan iedereen een gelukkig & goed 2010 toegewenst!