Voor vandaag post ik even een mooie quote waar ik deze morgen op botste. Ik vind het zo mooi, dat hij zeker en vast een plekje op mijn blog verdient!
“In een eerste levensfase willen mensen iemand worden. In een tweede fase willen ze zichzelf worden” – C.G. Jung
Het internet is echt een prachtig medium! Maar soms verschijnt er toch echt absurde zever op. Bekijk dit filmpje;
En neen, het is niet waar! Dit bestaat gelukkig niet! (hoewel je op de dag van vandaag nooit weet of zulke nonsens niet toch ooit zouden uitkomen)
Maar één aflevering van “Los zand” heb ik gemist, en dit is dan wel de aller eerste geweest. Een goede serie, althans dit dacht ik in het begin.
Ons Belgenlandje is toch eigenlijk maar een beetje “zielig”, op gebied van acteertalenten. Ik weet het, zelf kan ik het zéker niet beter, dus eigenlijk mag ik geen commentaar hebben. Maar Belgische series zijn vaak een aknapper door de gebrekkige acteerprestaties, en die waren ook niet denderend bij de serie “Los zand”.
Ondanks alles keek ik na de eerste aflevering die ik zag met veel plezier verder. Er zat iets in het verhaal. Ook de dromerige en prachtige beelden van Namibië lieten me niet koud. Misschien dat ik daardoor onrechtstreeks ook bleef doorkijken?
Maar het verhaal… . Het begon goed. Maar er bleven en bleven maar intriges bijkomen. Toen ik vorige week hoorde dat het gisteren de laatste aflevering ging zijn dacht ik; “hoe gaan ze al die problemen nu opeens allemaal kunnen oplossen?”. En veel oplossingen waren er niet, integendeel, er kwamen nog 2 nieuwe intriges bij. De kijker kon fluiten naar oplossingen van de intriges.
Ik denk dat het script niet goed voorbereid is, of dat er bepaalde zaken zijn gebeurd waardoor ze de serie niet volledig afgewerkt hebben. Maar ‘af’ was het einde zeker niet. Het kan niet, téveel open eindes. Teveel dingen die gebeurd zijn nog de laatste aflevering, waar we eigenlijk niéts meer over hoorden / zagen.
Teleurgesteld drukte ik gisteren op de rode knop van de televisie. Dit was het dan… . De serie die ik al zo lang volgde, zo geëindigd. Spijtig, want het had een prachtig verhaal kunnen zijn. Jammergenoeg was er nog wat sleutelwerk aan.
Voor de mensen de de serie niet zagen, plaats ik nog een klein trailertje;
De enige reden waarom ik gestart ben in het TSO is omdat ik een echt kluns ben in wiskunde. In het vijfde leerjaar was ik gebuisd en moest ik mijn jaar opnieuw doen. Ik ben naar bijlessen geweest, remediëringslessen gevolgd ik ben zelfs twee jaar naar een revalidatiecentrum geweest, waar ze eerst allerhande testjes afnamen, om mij daarna volledig persoonlijk te kunnen begeleiden en opvolgen. Ik heb me door de lagere school geworsteld. Zelfs toen ik bleef zitten hing ik nog steeds aan het uiteinde van de klas.
Ik ging naar het middelbaar en het verbeterde. Het wiskunde was en is nog steeds moeilijk voor mij, maar de leerkrachten en het leerplan pasten zich aan aan de leerlingen. Tenslotte zit er in STW maar heel weinig wiskunde. Eigenlijk begon ik wiskunde graag te doen. Nochtans moest ik na elke les al mijn oefeningen opnieuw maken, herhalen, oefenen, … . Maar ik begon wiskunde als een spelletje te zien. Iets fout? Niet erg, de fout zoeken en opnieuw maken.
Maar vorigjaar is het spelletje weer een ware hel geworden. Ik veranderde van school, en kreeg een slechte leerkracht van wiskunde voorgeschoteld. Het ligt niet aan de school hoor, want ik heb prachtige leerkrachten, maar ik heb nog nooit zo een slechte leerkracht voor wiskunde gehad. In het eerste semester ging het nog redelijk goed. Maar in het 2e semester moest ik me tevreden stellen met een gigantisch grote buis op mijn examen wiskunde. Ik ben zelfs beschaamd te zeggen hoeveel, dus dit laat ik even zo. Nog nooit in mijn leven had ik op een examen een buis, en toen had ik een buis op een vak dat me tijdens de examenperiode en het hele jaar door bloed, zweet en tranen had gekost.
Nu dit jaar is het niet veel beter (nog steeds dezelfde leerkracht). Gelukkig ben ik er in het totaal nog door, maar ik vrees toch voor mijn examen. En aan de “steun” die we krijgen gaat het er zeker en vast niet op vooruit. Het spelletje is gedaan, het plezier in de wiskunde is gedaan.
Deze week kregen we onze test van wiskunde terug. Bijna iedereen gebuisd. Bijna iedereen gebuisd, omdat we het niet snappen. Normaal gezien zou een leerkracht moeten vragen hoe het komt dat we gebuisd zijn, en zou extra uitleg zeker niet overbodig zijn. Daar mogen wij naar fluiten. In de plaats van extra uitleg mogen wij straf schrijven. De theorie van de oefeningen die we fout hebben moeten we 2 keer overschrijven. Zo zouden we het wel snappen.
Hmm… toevallig bekijk ik altijd alles tot in de details, en raad eens mevrouwtje, dit deed ik de dag voor te test ook! En ik ben niet gebuisd omdat ik er mijn best niet doe. Ik ben gebuisd omdat ik het niet begrijp, omdat ik het wiskundige inzicht niet heb. We moeten maar naar de bijles gaan, zegt ze dan altijd. Wel mevrouwtje, raad nog eens, dit deed ik. Maar als alleen maar de theorie wordt uitgelegd, zonder enig voorbeeld, dan kan ik, Liesbeth dit nog steeds niet begrijpen. Ik heb voorbeelden en beeldmateriaal nodig. Sorry, maar zo ben ik nu eenmaal. Daarom koos ik een richting met weinig wiskunde.
Maar ik ben Liesbeth voor iets en ik laat me niet kennen. Na de les ben ik naar de leerkracht geweest, en legde ik het haar uit dat het geen zin heeft. Ik legde uit dat ik het nu wel begreep, dat ik na de mislukte test uitleg aan mijn broer ging vragen, dat hij mij dat heel zorgvuldig heeft uitgelegd. Ik zei dat ik al mijn oefeningen van in het boek opnieuw wil maken, dat ik bij de oefeningen wil bijschrijven hoe ik waar aan ben gekomen. Dat ik de theorie wou verwerken in mijn oefeningen. Maar raad eens? Het mocht niet. “Ja, Liesbeth, zo kan iedereen naar mij komen en zeggen dat ze het nu wel snappen, schrijf die theorie maar over zoals de rest moet doen”.
Ik ben geen papegaai. Ik ben een studente die op een rechtvaardige manier wil bijleren.
Wel mevrouw, ik heb een idee hoe je zulke zaken in het vervolg beter aanpakt. Eerst en vooral vraag aan uw leerlingen hoe het komt dat de testen zo slecht waren. Vervolgens, overloop de test, leg hem uit, in plaats van gewoon alle antwoorden op het bord te noteren. Geef ons extra oefeningen die we thuis moeten maken, in plaats van straf te schrijven.
En kijk, ik heb al vanaf vorig jaar weer de haat-verhouding met wiskunde. En weet, dat straf schrijven omwille van een buis die verhouding alleen maar versterkt. Als het de bedoeling is ons te motiveren, is dit compleet de verkeerde manier. Als iemand iets niet snapt, geef extra uitleg.
Ik ben begonnen aan het overschrijven van de theorie, maar ik ben ook weer gestopt. Ik doe het niet. Het heeft geen zin. Ik maak mijn oefeningen opnieuw, maar ik ben geen papegaai.
Is dit het onderwijs van de 21e eeuw?
Oké, ik ging het eerst niet doen, maar ik doe het nu lekker toch. Mijn definitief gedicht komt toch nog eens online. Vandaag poste ik al 2 tekstjes over mijn gedicht dat ik moet schrijven. Met hulp en tips van buitenaf (voornamelijk van Natalie en Gadolinia) is alles tot een goed einde verlopen.
Vroeger (lees: 3 uur geleden) was ik van het principe niet na te denken over een gedicht, gewoon te schrijven. Wel, nu heb ik eigenlijk geleerd dat nadenken toch mag, dat nadenken zeker geen kwaad kan. De woordenwolk en doorlopende tekst verban ik wel. Eerst schrijven, dan boetseren. Voor het boetseren moet je tijd maken, en vooral ook tijd laten overgaan. Ik keek er deze avond 3 keer naar, en veranderde vaak. En vaak dacht ik “oké, dit is het definitieve”, en dan toch kwamen er nog veranderingen. En ja, in mijn eerste post vandaag was ik niet echt enthousiast. Dit ben ik nu wel. Dit is mijn definitieve versie, die ik morgen indien;
‘k weet niet wat ‘k wil
radeloos op zoek
‘k verdwaal in ‘t ontastbare
‘t onbekende
‘t begin en ‘t einde is me ontglipt
staar in ‘t rond
m’n ogen, groter dan mezelf
in de hoop te zien
waar ‘k beginnen moet
‘k denk
spreid m’n ogen
open m’n oren
denk
waar eindig ik?
vind ‘k ooit mijn weg?
denk
misschien weet ‘k wel wat ‘k wil
hoe ‘k er komen zal
moet ‘k zelf nog beleven
Door de hulp van Nathalie ben ik nog iets verder geraakt in het schrijven van mijn gedicht. Ik nam het eerste gedicht om verder mee te werken. Dit leek me nog het meest “kneedbare”. Het is nog steeds niet perfect, maar ik voel me er misschien al iets beter bij. Hopelijk terecht? En opmerkingen en tips zijn natuurlijk nog steeds welkom! Hier is mijn gedichtje; (voor de mensen die niet mee zijn over wat ik het heb, lees dit)
Ik weet niet wat ik wil
radeloos ga ik op zoek
op zoek naar het ontastbare
op zoek naar het onbekende
ik weet niet waar beginnen
ik staar in het ronde
mijn ogen, groter dan mezelf
in de hoop het te zien
te zien waar ik moet beginnen
ik weet niet waar ik eindigen zal
kom ik het ooit te weten?
Ik denk…
spreid mijn ogen
open mijn oren
Ik denk…
misschien weet ik wel wat ik wil
maar hoe ik er komen zal
moet ik nog beleven
Ik ga er niet teveel woorden meer aan vuil maken, alleen wil ik nog even vermelden dat ik niet altijd voor de hand liggende dingen wil schrijven. Ik vind gedichten waarin je zelf de betekenis moet zoeken het tofst. Want fouten maken kan je niet, elke interpretatie is mooi. Dus bij deze, ik weet niet of het me gelukt is, maar maak er maar je eigen verhaal bij. Verzin, en denk!
Ik denk dat ik door heb dat de poëzie niet in mij zit. Op school, bij Nederlands hebben we twee uur creatief schrijven achter de rug. Heel toffe en boeiende les, maar een gedicht op mijn papier flansen, zoals we het moesten doen? Neen, dat lukt me niet.
We moesten rond volwassen worden werken. Eerst moesten we brainstormen naar losse woorden en gedachten bij dit thema. Dan moesten we daar gewoon een volle tekst over beginnen schrijven. Het mocht absurd zijn, maakte allemaal niet veel uit. Later moesten we in deze tekst beginnen doorstrepen en zinnen of delen halen die we wel wouden gebruiken in ons gedicht.
Wel, mijn woordenstroom kwam al niet vlot. Er kwamen wel ideeën in mij op, maar al meteen in dichtvorm. Blijkbaar willen mijn gedachten niet meedoen met brainstormsessies. Dus die wolk van woorden bleef achterwege.
Later schreef ik wel een tekst, zoals de opdracht vroeg om te doen. Ik dacht, “Liesbeth, doe zoals het moet. Het is tof dat we eens zoiets doen, en je weet er niets van”. Dus ik met volle ijver mijn tekst schrijven, doorstrepen, aanvullen, … . Uiteindelijk gebruikte ik niet overdreven veel, en week ik weer gemakkelijk af van mijn tekst. Ik schreef dan toch maar iets uit, maar iets dat er gewoon uitvloeide. Het was niet origineel genoeg, en ja, gelijk geef mijn leerkracht.
De les was gedaan, er werd ons gezegd dat we ons gedicht tegen woensdag moesten indienen. Nu is het dinsdag, en mijn onorigineel gedicht is onaangeroerd gebleven. Ook schreef ik in die les nog 2 andere kleine gedichtjes, maar na de negatieve commentaar dacht ik dat het ook maar niet goed ging zijn, dus ik hield het voor mezelf.
Nu staar ik naar mijn 3 gedichten. Alle drie onorigineel. Ik werk altijd op dezelfde manier, met losse woorden in een tekst. Graag gebruik ik ook beeldspraak, hoewel die nu niet aan bod is gekomen.
Eigenlijk heb ik geen zin om daar eeuwen over na te denken. Ik vind het dan niet meer spontaan. Ik hou er van als mijn vingers sneller zijn dan mijn geheugen, dat mààkt het schrijven gewoon! Maar er echt mijn hoofd over breken? Neen, dat vind ik raar. Mijn leerkracht vertelde me dat de dichters dat in het echt ook doen, vind ik echt vreemd. Maar ja, wie ben ik daarvoor om over te oordelen?
Alvast, hier zijn mijn drie snelle krabbels. Eraan prutsen durf ik niet meer. Voor nog een vierde gedicht heb ik geen fantasie meer, geen woorden meer, … .
Gedicht één:
niet weten wat willen
niet weten waar beginnen
niet weten waar eindigen
niet weten
Gedicht twee:
Ik alleen op de aardbol
twijfelend
denkend
waar wil ik naartoe
hoe ga ik daarheen
hulpeloos
denkend
niet weten
zovelen om me heen
toch alleen
wie zal het zeggen
wie zal het weten
Gedicht drie:
ik vertrek
neem mijn valies
alleen
ik wil weg
zelf raden waarheen
alleen
het moet zo
geen beïnvloeding
dus alleen
ik zoek
kies
ja, dit het liefst
alleen
Ziezo, dat zijn ze. Ik ben niet fier op mezelf. Ik ben teleurgesteld in mezelf. Misschien kan ik niet schrijven op bevel? Want in het verleden ben ik nog tevreden geweest op gedichten die ik neerschreef (zie hier en hier). De woorden stroomden toen uit mijn pen. Ze verklaarden mijn gevoelens van toen, de woorden waren puur, het was niet in opdracht, het was geen verplichting.
Bij deze vraag ik -hopeloze Liesbeth- tips. Tips om mijn gedichten beter te maken, tips om ze “origineler” te maken, … . En moesten jullie een favoriet gedicht hebben, let me know! Want kiezen moet ik nog steeds doen.
Iedereen kent het boek van Dimitri Verhulst; “De helaasheid der dingen”. Voor school kregen we de opdracht het boek te lezen, later gingen we ook naar de cinéma. Nu beiden achter de rug zijn, voelde ik de drang het er niet zomaar bij te laten, en mijn mening duidelijk te verkondigen.
Voor we de opdracht kregen begon ik al twee keer in het boek. De laatste keer was deze zomer. Door de negatieve commentaren in mijn omgeving had ik ook niet echt de motivatie om meer dan twee hoofdstukken te lezen. Ik weet het, je mag je daardoor niet laten doen, maar ik denk dat dat gebeurd in het onbewuste.
Ik begon dus voor de derde keer aan het boek, maar deze keer stelde ik me er voor open. Ik dacht; “Liesbeth, het is niet omdat er een aantal zijn die het boek niet goed vinden, dat de mensen die het boek wel goed vinden ongelijk zullen hebben.
Maar ik moet toegeven. Tot het einde van het boek was het een opgave. Elk hoofdstuk gaat over iets totaal anders. Dit vind ik meestal heel tof in boeken, maar ergens verwacht ik op een bepaald moment samenkomst, wat eigenlijk nooit kwam. Daarom dat elk hoofdstuk leek als een nieuw verhaal, en vroeg om een beetje doorzetting.
Maar ik moet niet alleen slecht praten over het boek, want slecht is het eigenlijk niet. Het is anders, geen doorsnee boek, en dat vind ik prachtig. Dimitri slaagde er in alles zo mooi te beschrijven. Hij heeft het over zijn marginale familie van vroeger. Hij geeft uitvoerige beschrijvingen van zijn dronken nonkels, en dergelijke. Dat is gewoon boertig, en hij deinsde er zeker niet van terug om het ook boertig te beschrijven. Maar het is niet storend, het is niet degoutant. Want ook al beschrijft hij zulke scènes, zit er een poëtisch kantje aan. En geloof me, dit is een bewijs van talent te hebben.
Ook al heb ik mij een beetje door het boek moeten worstelen, vind ik het een aanrader voor iedereen.
Nu de film.
Ik heb er maar één woord voor: prachtig!
Ik had me al heel veel zitten afvragen hoe ze dit boek in godsnaam zouden verfilmen. Allemaal losse scènes, hoe kan je dit in een samenhangend verhaal steken? Wel, Felix van Groeningen (de regisseur van de film) heeft dat prachtig aangepakt!
Vaak is het een teleurstelling om de film te zien waarvan je het boek las. Wel, bij dit verhaal bleef dit gevoel weg. Oké, de film is een beetje anders dan het boek, maar dat maakt voor mij eigenlijk niet veel uit. Ik heb gewoon eindeloos veel respect voor Felix van Groeningen. Ik denk misschien zelfs dat je de film meer gaat appreciëren als je het boek gelezen hebt.
Maar ik ga er niet teveel woorden aan vuil maken. Ik raad het eigenlijk gewoon iedereen aan; lees het boek en kijk dan naar de film!
Trailer van de film:
Ik denk bij een aantal mensen de agenda voorloopt op de werkelijke datum. We zijn 11 november en de Sint kwam al aan met zijn stoomboot in Antwerpen. Hij viel de ouders in het Wijnegem shopping center al lastig en de kindjes van Luik laat hij ook véél te vroeg tellen hoeveel nachten het nog slapen is eer ze hun schoentje kunnen zetten.
Eén maand te vroeg, kan er nog door in vergelijking met kerstmis.
Alle winkels zijn al betoverd met prachtige en gezellige kerstspulletjes. Er is zelfs al reclame op de radio over parfum als kerstcadeau. Ook zat er vandaag een mail in m’n mailbox van Mac die reclame maakt; “De apple store: de beste plek voor je kerstcadeau”.
… Ik vind het er òver. Vandaag was het nog maar Sint-Maarten, Sinterklaas is over een kleine maand, dan zijn het examens, en dan pas is het kerstmis. Geloof me winkelketens, de kerstbezoekjes en -feestjes zijn nog niet voor meteen, en aangezien we meer te doen hebben buiten materiaal te kopen voor die feestjes, is jullie uitstalplaats voor de kerstspullen alleen maar verloren ruimte.
Ik vraag me soms af waarom je nu al kerstverlichting zou moeten kopen? Of kerstcadeautjes…?
Gohja, laten we ze maar doen. Eerst een aantal andere belangrijke zaken, dàn zal ik ook wel volop genieten van de kerstperiode.
De mensen die mijn column op het Nieuwsblad lezen, wisten al dat ik deelnam aan het filmpje van Nic Balthazar “The big ask again”. Voor de mensen die deze column niet lazen, klik hier
Vandaag kwam het filmpje uit. Benieuwd surfte ik naar YouTube. Verrast door het resultaat ben ik zeker en vast! Laten we hopen dat het filmpje duidelijk maakt hoeveel mensen er om verandering schreeuwen. En laten we nog meer hopen dat er veel strengere maatregelen worden genomen in Kopenhagen. Op een goed vervolg van het Kyoto-protocol!
