Gisteren trok ik -zoals velen onder ons doen- naar de boekenbeurs. Het jaarlijks boekenfestijn lokt ook mij daar elk jaar naartoe. Met 140 standen en een slordige 60 000 boeken is iedereen wel een tijdje zoet. Een waar paleis dus.
Ik zag veel boeken die me interessant leken. Maar boeken zijn voor een student jammer genoeg ook duur. Met de skireis voor de deur en met mijn bankkaart die ik bewust of onbewust minder en minder wil uithalen voor mijn toekomstige reflexcamera was er een stemmetje in mijn hoofd dat zei “boeken kun je lenen in de bib, bib, bib, bib, …”. En gelijk heeft dat stemmetje.
Ik kwam met niet met rijk gevulde zakken aan boeken thuis, maar met een lijstje met boeken die ik zeker eens wil gelezen hebben.
Maar ik ben niet triestig hoor. In het leven moet je beslissingen nemen, en zo van die goede oude geurende boeken van de bib hebben stiekem ook nog iets.
De assistent fotografe in mij is weer helemaal losgebroken. Het is nooit een bewuste keuze geweest een fotograaf te helpen, maar ik ben er in gerold. Laurent studeert -zoals de meesten onder ons dat wel al weten- fotografie. Een vriendinnetje is handig als model; maar ook als hulpje. Zo brainstormden we deze week rond zijn nieuwe opdracht “typisch Belgisch”. Door onze ideeën samen te voegen kwam hij met het “finale-idee”; de typische gerechten van een bepaalde streek, in die streek zelf -op herkenbare punten- fotograferen. Zo is het bijvoorbeeld de bedoeling Gentse waterzooi te fotograferen op de befaamde Graslei.
En ja hoor, nu denken jullie allemaal; “hoe gaan jullie dit doen?”. Wel, véél sleuren, véél eten zoeken en kopen en daarna véél eten. Het is voor Laurent een beetje moeilijk om dit alleen te doen. Zo moet je weten dat hij zijn fotomateriaal, eten, tafel, stoel, servies, … allemaal op zijn eentje zou moeten meesleuren. Bijna onmogelijk. Dus…, lief vriendinnetje mag helpen.
Maar geen gejammer, deze keer ben ik héél enthousiast. Zo zullen we naar 10 steden trekken en dan nog eens van die steden het typische gerecht eten. 2 dingen die ik graag doe; naar steden gaan én eten.
Vandaag maakte hij zijn eerste foto. In Geraarsbergen. Wat is typisch voor Geraarsbergen? “Daar passeren ze altijd met de ronde van Vlaanderen.” PEUT… ETEN… “MATTENTAARTEN”! Juist!
We trokken dus met metalen tafel, metalen stoel,fotomateriaal, servies, paraplu (zo af en toe kwamen de drupjes ons eens lastigvallen) én mattentaarten de muur van Geraardsbergen op. Na veel gelabeur en geheig (ja we zijn jong en hebben conditie, maar die tafel en dergelijke wégen door hoor!) dekten we de tafel en maakten we alles foto-klaar. Na een aantal foto’s besloten we nog iets hoger te gaan. “Goe zot” als jullie denken dat we eerst heel de tafel weer gingen opruimen. Gewoon met gedekte tafel naar boven!
En ja, de mensen keken raar. Maar daar trokken wij ons niets van aan. Het was leuk en grappig. Ik ben benieuwd wat voor rare stunten we nog allemaal gaan uithalen in de volgende steden. Er kunnen alvast niet veel mensen zeggen dat ze de muur van Geraarsbergen beklommen met een metalen tafel, metalen stoel, servies, …, laat staan met een gedekte tafel.
Ik weet echt niet wat dat met mij de laatste tijd is. Mijn motivatie voor school is aan het kelderen. Ik haat het om bepaalde vakken nog voor te bereiden en dat doelloos en nutteloos van buiten leren begint ook enorm zwaar te vallen.
Het is misschien omdat ik weet dat het mijn laatste jaar is, het laatste jaar waar ik al zo lang naar hunker. De laatste pagina’s van een boek dat ik al veel eerder had willen dichtslaan. Wat een langdradig boek is dat secundair onderwijs!
Maar daarom heb ik toch nog steeds geen reden om mijn hoofd te laten hangen. In tegendeel, ik zou me net meer moeten inzetten, want volgend jaar zal het er niet eenvoudiger op worden.
En kijk, dan begin ik weer. Pieker ik weer over wat de toekomst zal brengen, of het wel zal lukken volgendjaar, en blablabla…
Weet je? Ik heb écht een probleem! Ik moet eens in het heden leren leven, in plaats van in de toekomst…
Muziek, het is altijd al een passie van mij geweest. Ik start mijn dag ermee (radiowekker). Fiets met mijn iPod naar school, zo verdwijnt mijn meestal aanwezige ochtendhumeur (maar irriteer ik ook gedurende de dag mijn medemens door mijn enthousiast gefluit, gezang, geneurie). Ik schrijf mijn blogposten al luisterend naar muziek. En ga zo maar door.
Muziek leidt mij doorheen mijn leven. Als ik goedgeluimd ben ga ik voor die goede oude rock’n roll. Moet ik rustig worden? Geef me dan maar een heerlijke ballade. Heb ik zin om te zingen? Typische meezingers! Zin om terug te keren in de tijd? Jazz muziek à la Ella Fitzgerald, Miles Davis, Peggy Lee, … .
En zo vult de muziek mijn stemming aan, of maakt die het net even fleuriger. Het is gek, ik weet niet of er nog mensen zijn die het hebben. Maar mijn emoties kunnen heel sterk meegaan in muziek, zodat ook mijn humeur sterk veranderd. Zo kan ik in een romantische sfeer komen, maar kan ik evengoed zin hebben om de pannen van het dak te schreeuwen of onze vloer te laten doorzakken door mijn hevig geswing.
In mijn diepste dromen, waarvan ik eigenlijk niet wil dat ze uitkomen heb ik een jazz-bar. Zo waar de zwarten hun trompet en saxofoon bovenhalen en er de zaligste ritmen uittoveren, dit samen met een vrouw met de meest zwoele hese stem. Heerlijk!
En ook zijn er twee dingen die ik écht eens wil gedaan hebben; een live jazz- en karaokebar bezoeken…
Terwijl ik dit artikel schreef kwam ik tot rust met Adele – To make you feel my love.
Lady Linn, ondertussen is het een naam die bij elke Belg als muziek in de oren klinkt.
Vroeger volgde ik nog een tijdje zangles, en raad eens van wie ik les kreeg? Inderdaad, Lien De Greef. Ik kende haar als een goede zangleerkracht en zangeres van vele bands. Toen ik van haar les kreeg kwam ze met haar HipHop groep “Skeemz” regelmatig op MTV. Toen werd vooral het liedje “ready” veel gedraaid, helaas vind ik het niet op youtube om even te demonstreren. Wel vond ik “Pressure”, wat ook een heel mooi liedje is.
Maar ik ben nog meer fan van Lady Linn haar jazzy kant. Zij heeft me jazz leren accepteren, nog meer, mij er van leren houden. Ondertussen is dit het muziekgenre waarvan ik tegenwoordig de meeste cd’s koop. Volgens haar had ik een jazz stem, waardoor ik vele jazznummers met haar oefende. De techniek werd me aangeleerd en ik leerde als een echte jazz-zangeres improviseren.
Nu zal iedereen nog een youtube filmpje verwachten waar ze “I don’t wanne dance” zingt, maar dat ga ik nu niet doen. Het is deze zomer grijsgedraaid geweest op de radio, en eigenlijk vind ik dit niet haar mooiste nummer. Dit is mijn favoriet nummer van haar laatste album “Here we go again”. Dames en heren, hier is Lady Linn and Her Magnificent Seven met “Love affair”; Enjoy!
Vorige week had ik het uitgebreid over mijn viool en belichtte ik ook een aantal toffe herinneringen uit mijn kindertijd. Wel, vandaag ga ik daarop verder. Om de een of andere reden hebben de vriendelijke hormonen in mijn lichaam bepaald dat ik vandaag goed geluimd ben. Daardoor zit al de hele tijd het liedje in mijn hoofd; “Ik ben vandaag zo vrolijk” van Herman van Veen. Dit liedje link ik meteen aan Alfred Jodokus kwak.
Nostalgie-moment 1:
Maar dit is niet de enigste serie die ik als klein kindje dolgraag zag. Vroeger stond ik elke zondag vroeg op en zette stipt om 9 uur de televisie aan. Samen met mijn broer keek ik dan naar Samson & Gert.
Nostalgie-moment 2:
En natuurlijk, wat hoorde er de zondag bij Samson & Gert? De smurfen!
Nostalgie-moment 3:
Bij deze beleef ik nog eens mijn mooie kindertijd. Zo kan ik wel nog honderden herinneringen, muziekjes, … bovenhalen. Maar daar zal ik jullie nu niet mee vervelen. Misschien later als mijn hormonen nog eens willen terugblikken.
En ja, ook bij ons kwam het CLB langs om de eerste uitleg te geven over de stap naar de hogeschool. Hoofdzakelijk bekeken we richtingen en mogelijkheden. Richtingen die mooi op Sociaal Technische Wetenschappen volgen.
Deze leken mij interessant; ‘geen’. Bij geen enkel had ik “Ja, dat is het!”. Maatschappelijk werk, podologie, ergotherapie, vroedvrouw, … . Niets… Ben ik nu oppervlakkig, kieskeurig?
Vroeger wou ik verpleegster worden. Vorig schooljaar wou ik nog leerkracht in het lager onderwijs worden. Dit zijn logische sprongen om te maken vanuit STW.
Nu wil ik meer, verwacht ik meer. Ik wil niet heel mijn leven voor een klas staan. Elk jaar dezelfde lessen geven, niet kunnen promoveren, … . Met alle respect voor degenen die het écht willen doen natuurlijk!
Nu wil ik journalistiek doen. Deze richting werd tijdens deze informatiesessie zelfs nog niet eens uitgesproken.
Maar soms lig ik in de knoop met mezelf. Vroeger wou ik verpleegster worden, dit is ook de reden waarom ik ooit begon met STW. Dan leerkracht lager onderwijs, nu journalistiek. Zal ik dit wel altijd willen? Is dit mijn échte roeping? Heb ik wel aanleg om artikels te schrijven voor in de kranten…?
Al die onbeantwoorde vragen. Vragen waar alleen ìk een antwoord op kan geven. Vragen die misschien altijd gaan blijven rondspoken. Het is gewoon zò een belangrijke keuze. De studies die ik volgend jaar zal volgen, zullen de rest van mijn toekomst bepalen. Het is gewoon zo groot, zo belangrijk…
Even had ik een heel drukke periode. Vanaf nu kan ik weer een beetje extra ademhalen denk ik. Ik heb mijn 20 uur rijles achter de rug. Daarnet gaf de rijinstructeur mij mijn bekwaamheidsattest.
20 uur zat ik in de auto. Ik begon in ‘den boeren buiten’. Deed dan tot verveling toe eindeloos veel manoeuvres. Verplaatste dan naar de stad. Zo maakte ik Lokeren en Gent onveilig. Vooral Gent is een ingewikkelde stad, maar een enorm goede oefening! Later reed ik ook op de autostrade.
Dit alles in 20 uur, ik zeg het, het gaat snel! In principe mag ik nu volgens de wet alleen met de auto oefenen. Alleen… Ik zat een simpele 20 uur in de auto en mag alleen rijden. Hallo?! Ik heb die auto absolùùt nog niet onder controle! Oké, ik “kan” parkeren, op de snelweg rijden en dergelijke. Maar echt nog niet goed genoeg om dit alles alleen te doen. Dus nu dank ik mijn papa van harte dat hij met mij eerst nog vele uren gaat oefenen. En dan later kan ik wat alleen rijden.
Maar ik moet wel zeggen. Ik vind het leuk het autorijden. Het is moeilijk en je moet volledig van nul beginnen. Maar de eerste keer dat ik 30 (ja 30!) km/uur reed was een kick. De eerste keer op de dampoort gaf een kick. De eerste keer op de autostrade gaf een kick. En ja, mijn bekwaamheidsattest van de rijinstructeur geeft meer dan een kick, een soort machtgevoel. Eidelijk vrij! Vrij van het openbaar vervoer en de fiets. Vrij! Nu kan ik alleen gaan en staan waar ik wil. Zalig!
Aangezien ik nog steeds geen re-snaar heb, kan ik nog steeds niet op mijn viool spelen. Na eventjes slabakken (ik speelde een tijdje minder viool) heb ik er terug zin in. Nu net terwijl ik een snaar mis.
Daarom nam ik daarnet mijn kleine viooltjes van vroeger terug uit mijn kast. Eigenlijk was het de bedoeling die ooit te verkopen, maar na zovele jaren liggen ze nog steeds veilig opgeborgen. En eigenlijk vind ik dat wel leuk. Zo af en toe haal ik ze nog eens boven, stem ik ze, zet ik ze weer in orde en probeer ik er op te spelen. Het is gewoon pure nostalgie. Stiekem hoop ik dat ik ze nooit hoef te verkopen. Als dat geen mooie herinnering is aan een hobby die je al van kleins af beoefent? Mijn balletpakje ligt toch ook nog steeds in mijn kast?
Elke vrijdag na mijn vioolles komt er een klein meisje les volgen. Zo schattig; zo een klein, lief en ondeugend meisje met een viooltje in haar handen. Dat de noten vals zijn doet er niet toe, liever dan dit kan gewoon niet! Dan nog, ik hoef niet te klagen over mensen die vals spelen, want bij mij was het zeker niet veel beter! Gelukkig dat ik geen opnames heb. Anders zou het wel eens kunnen zijn dat ik een nachtmerrie aan mijn viooltjes overhoud.
Mijn eerste les ga ik nooit vergeten. Ik leerde hoe ik mijn viool en strijkstok moest vasthouden en leerde de ‘la’ spelen. Ik had twee stukjes om te oefenen. Het ene stuk ging zo; la – rust – la – rust – la – … . Het andere stuk zo; laaa – laaa – laaa – laaa – … . Ik weet nog goed dat ik zo fier als een gieter thuis kwam en een uur en een stuk ‘la’ heb zitten spelen.
Soms vraag ik mij af hoe mijn ouders dat al die jaren overleefd hebben. Jarenlang; la – rust – la – rust, altijd is Kortjakje ziek en andere verschikkelijke liedjes. De liedjes op zich zijn al verschrikkelijk, maar dan moet je er nog eens bijnemen dat zo een klein meisje op een slechte viool speelt en er alleen maar krijsende en valse noten uitkrijgt. Gewoon om doof te worden.
Ik weet ook nog goed dat ik voor mijn nieuwjaar een boek kreeg; ‘de viool’ genaamd. Allemaal uitleg over componisten (Ik denk dat ik toen als kind al blij was dat ik Tsjaikovskikon uitspreken!), de bouw van de viool en dergelijke. Ook zat er een cd bij met de bekendste vioolstukken. Het was tevens ook mijn eerste cd. Wat heb ik die plat gedraaid! Het gebeurde zo vaak dat die cd oplag en dat mijn mama of papa zo verwonderd in mijn kamer binnenkwamen; “wat kan jij toch mooi viool spelen!”, “Het is de cd, papa!”, “Ik dacht dat jij het was!”.
